Yine akşam… Ve esintiler içimde… Durma yaz diyor… Yazıyorum. Doktor olup Somali’ye gidiyorum oradan Mali’ye geçiyorum. Sonra birileri bana engel oluyor. Yapacaklarımı yarım bırakıp başka ülkelere uçuyorum. Hiçbir şey durdurmayacak beni deyip yola koyuluyorum. Hatta hastalıklarım dahi bana mani olamıyor .

Yine akşam… Yine içimde fırtınalar. Sen varsın, onlar var, öğrenciler var, sınıf var. Şafak vaktine gelmeden adını koyamadığım projeler saçıyorum her yana. Keşkeleri fırlatıp atıyorum.

Abdulkadir Geylani hazretleri rüyamdan es geçmesine içerleniyorum.

Akşam işte… Tam Mali derken oradan kopup gelmiş bir genç adamın Fransa’da vefat haberini okuyorum. Nefesim ah nefesim, ah hislerim.

Güçlü olmak, diri olmak lazım, hatta ölümü bile meydan okumalı deyip, kendimi güçlü tutmaya çalışıyorum.

Hatalarımı sevip, hatalarımdan ders alıp, lakayıt duruşlara meydan okuyup, bu yol üzere yeni projelerle yürü be diyorum. Yürüyelim. Bırakın birkaç laf ebesi ya da  kalemşörcükler yazıp dursun. Yolumuz aşkımız belli. Adına ister PBL, ister STEM, ister AŞK, ister SEVGİ YOLU denilsin hüznümüzü sevip düşelim yollara. Çok geç kaldık be ya!
NOT: 1. Bu gece O zatın gecesi. Keşke Sana şöyle seslenme cesaretinde bulunsaydım, “Hoşgeldin dostum, iyi ki doğdun.” Ve sarılsaydım… Ve çok sıkı sarılsaydım. Talihsizik be ya…