Bir de Aysun vardır.

Hikayesi bir bayram sabahı başlar. O bayram sabahı biraz delişmen, biraz kafam dağınıktı. O halin sebebi neydi bilmiyorum ama o hallerde yaptığımı gibi kendimi dağlara, yollara vurmuş ve o köye de uğramıştım. Kapı önünde öylece oturuyordu. Bencileyin canı sıkkındı. Fotoğrafını çektim ve tepki vermedi. Bir sene sonra da aynı pozisyonda buldum.

Aradan on sekiz yıl geçti.

Resmi arşivde gördüm ve o kızı buldum.

Kız kardeşimle gitmiştik.

Aileye onun çocukluk resmini gösterdik. Bir garip şaşkınlık oldu. “Aysun” diye seslendiler. Aysun geldi.

Aysun konuşamıyordu ve Aysun tuhaftı.

Aysun derdini anlatamıyordu.

Sordum. Babası özürlü dedi. Detayı sormadım. Doktora götürmüşler ve öyle kalmış.
Sonrasında Aysun’a kıyafetler alıp gönderdim, lakin ailesinin giydirmediğini duyunca vazgeçtim.

Yıllarca Aysunun adı zihnimden hiç çıkmadı.

Onun ismi hep beni rahatsız etti.

Hele şimdi! Kendimden utanır oldum.

Aysun’u doktorlara götürmeliydim.

Aysun için yapılacakların en iyisini yapmalıydım. “Queen of Katwe” deki  beden eğitimi öğretmeni gibi olmalıydım.

Başkaları için yaşamak yani… Daha fazla yazamıyorum. Nasıl olsa Aysun’a birşey yapamayacağım artık.

Üzgünüm Aysun ve yaralıyım.