Bu sıralar hayat tasarruf üzerine kurulu. Mesela evde yalancı pizza yapmak, farklı karışımlarla ev ekmeği pişirmek, çocukluk ve üniversite yıllarında yaptığım gibi şeker veya – çok sonraki yıllarda- süt şerbetine ekmek doğrayıp yalancı tatlılarla oyalanmak, hatta ikinci el kıyafet alıp -defalarca yıkadıktan sonra- giymek, ucuz market satışları kollamak, yırtılan sırt çantalarını diktirmek vesaire.. vesaire. Ama işte tasarruf yapılmayanlar da var evi kalem ve hoşa giden defterle doldurmak, teknoloji aletine verilen paradan kaçınmamak. Bir yanda beden tasarrufu bir yanda adını koyamadığım biraz da israfa kaçan haller; durdurulmayan arzular…