Biliyorum yaralıyız. 

Muhabbetlerimizde sancılar konuşuyoruz.

Sessizliklerimiz, yapraklarını kaybetmiş bir ağaç yalnızlığında.

Gece yorganı başımıza geçirip, muhasebemizi derinden derine yapamıyoruz; üşüyenleri düşünüp, saatlerce dönüp duruyoruz.

Yorgun kalkıyoruz. Yol yordamı da tam bilmiyoruz.

Rüyalar görüyoruz; yorum getirmiyoruz.

Çokça araf yaşıyoruz.

Kış mevsiminde gül vakitlerini arıyoruz.  

Oysa kimbilir kaç kış sonrası bahar gelecek.

O zaman son günümüz olacak.