Bizim denilen toprakların insanları artık yabancı gibi geliyor.

Hani o küfürleri ağzından düşmeyen insanlar. Komşusu hakkında atıp-tutanlar, çekiştirenler, şuna buna laf yetiştirenler.

Bağıra-çağıra konuşan o insanların bir ferdi olmaktan çoğu vakit utanıyorum işte.

Düşünmeyen, derdi başka noktalara odaklanmış: nasıl daha fazla kazanırım, nasıl kestirmeden iş kıvırırımın insanları.

Sözünde durmayan. Vaktini bilmem ne şekilde israf eden.

Boşverin!

Dokunmuyorum.

Kimseye birşey demeye hakkım yok.

Kendimdeyim

Tanıdıkların, dostların hallerini hissedip uzaktan uzağa  yaşamaya çalışıyoruz.

Sınıfını, öğrencisini özleyen, çoluk – çocuğundan koparılmışların halleri sancıtıyor.

Bizse o ülkenin sınırlarını terketmenin de ötesinde  bir şekilde yaşıyoruz.