Biraz dalgınlık var bu sıra. Mesela eşin-dostun adını unutuyorum. Kıldığım namazın rekatlerini unutunca, üç-dört defa namazı tekrarladığım oluyor. Akşamları eve yürüyerek gidiyorum. Eve gelince arabayı arıyorum. İş yerinde bıraktığımı yemekten sonra hatırlıyorum.

Dertten mi? Yoksa epeyce yaşlandık mı?

Yoksa susmamız gerektiğinden herşeyi unutma yoluna mı gidiyoruz?

Bizimkisi Biraz can sıkıntısı, denilecek cinsten değil.

Şinasi de aynı dertten muzdaripmiş. Geçen eve gideceğine bir otele gitmiş ve orada sabahlamış.

Rahmetlik Müslüm abi gibi  demeliyim: “Hangimiz düşmedik kara sevdaya?”

Kimi seviyorum, kimi sevmiyorum. Hatırlamıyorum.

Kimi sevmeliyim.

Hepsini unut gitsin.