Kime ne diyeyim? 

Yağmura sitem edemiyorum.

Bulutlara veda edemiyorum. 

 Senden zaten hiç haber yok. Her yanımız savaş, her yanımız sancı.

Sezen abla eskisi gibi bestesini yapmıyor, şiirlerin tadı yok.

Can yok,

Attilla yok,

Karakoç yok.

Oysa yazılacak çok şey var.

Ne oldu bize diye sormayın; neden kendimizi bu kadar hırpalıyoruz ve hırpalattırıyoruz ve neden kendimizi aşktan mahrum ediyoruz?

‘Uçurumun kenarındayım Hızır’ der ya şair.  Aynen öyleyiz.

Bir ümit kesmişlik var Anadoludan, bir yalan rüzğar var esiyor da esiyor.

‘Uçurumun kenarındayım Hızır

Ulu dilber kalesinin burcunda

Muhteşem belaya nazır

Topuklarım boşluğun avcunda

Derin yar adımı çağırır

Dikildim parmaklarımın ucunda

Bir gamzelik rüzgâr yetecek

Ha itti beni, ha itecek

Uçurumun kenarındayım Hızır

Civan hazır

Divan hazır

Ferman hazır

Kurban hazır.’ Ömer Lütfü Mete

Biz de bu haldeyiz.

Siteme ne lüzum var.

Biz bizde değiliz artık.