Aburrahim Karakoça’ rahmetle.

YASAK…

Mihriban şiiri dinlemek, Cebeci İstasyonu ayrılığı yaşamak yasak.

Büyük düşünmek, güzel insan olmak yasak.

Camide birilerinin ayakbasına basmadan bütün ayakkabıları düzelten insanlardan olmak yasak.

Devletin kalemi ile kendi kalemini ayrı tutmak da nedir? Geç onları dostum. İnce düşünmek de yasak.

Bir başkasının tarlasından geçtikten sonra ayakkabıda kalan tozları -başka bir yere taşırım endişesi ile- çırpmak yasak.

Yasak..

Sevmeler yasak, aşk yasak.

Güzeli görmek, güzeli düşünmek, güzeli bulmak üzerine muhabbet etmek senin neyine?

Yasak.

Gel Mihriban… Seninle bütün ayrılıklara, zalimliklere ağlayalım.

Ama istersen..

Biz bitmedik deyip. Yeniden Vira Bismillah diyelim.

Ve hatta istersen dam başı- ay ışığında yeni projelerimizden dem vuralım.

Yasak nedir?

“Arzuhalim ulaşırsa Divana

Korkarım ki taban değer tavana

 Çiçeğimden zerre girse kovana

Bal yanmazsa ben yanarım sultanım.”

Not: Rahmetli A. Karakoç şiirinde geçen Mihriban ismi bir semboldür. Bu yazıda da aynen öyledir.