Kirli yüzler, yalancı kelimeler.

Samimiyet ve dürüstlükleri bitmişler arasına kalmışız.

Dürüst değiliz işte.

Kayıp listemiz kalabalık.

Hatta günde iki kase içtiğim mercimek çorbası da bugün yalan çıktı.

Bir şişmanlık gidiyordu. Listemde et, yumurta olmadığından, tek sığınağım mercimek çorbasına kaşık sallamak olmuştu.

Duydum ki içtiğim sarı yüzlü şey, un esaslı mercimek çorbasıymış.

Mercimek de esaslı yalanmış.

Ya sonra? 

Yıllardan beri vücutta bir hal olmasının sebebi de bu çorbaymış.

Maraş-Kayseri arasındaki kamyoncu lokantısında yediğim çorbaları arar oldum. Kamyoncu Kamil’inde takıldığı bu mekanda  hiç olmasa bir tabak dolusu yeşillik ve ilave olarak dilimlenmiş hakiki turp, yarım limon ve tabi ki has acı yeşil biber de o masayı süsler.

Her ne zaman uğrasam bu çorbayı mutlaka içerim. Beni esir alacak soğuk algınlığına bu çorba ile meydan okurum.  Üstelik üç-buçuk lira yetiyor. Bahşişin miktarı ben de saklı kalsın. Bu arada oraya gelen kamyoncuların hepsini tanımam bilmem. Ama hepsiyle muhabbetimiz iyidir. Malatyalı Musa, Tokatlı Hamit, Balıkesirli Burhan abilerle karşılaşmışlığım vardı.

Ama  çalıştığım yerdeki bu unlu çorbanın yaptığına bak.

Yav garsonların hassı Sami kardeşim, sen ki, yoğurdun kralını bize getirirsin. İki cümlen yok muydu?

‘Abi gözünü seveyim, bu kadar çorba içme. Bu çorbanın yüzde sekseni un” deseydin.

Bak ağzımın içi de yara. Sürmediğim şey kalmadı.  O çorbanın kalitesiz unu bu yara haltını işlemiş olmasın.

Bu ders bana yeter!

Bütün listeleri yeniden gözden geçirmeliyim.

Beni sevenlerin ve benim sevdiklerimin de listesini iyice analiz etmeliyim. Bu vesile ile zibidi davranışlı yaratıkların elinde oyuncak olmaktan kaçmalıyım.

Ne alaka var demeyin. Siz de iyice düşünün taşının.

Bizler bu garip dünyanın tutsağıyız.

Tutsaklık zor.

Hayat bir tuhaflık gölgesinde gidiyor işte.

Böyle işte.

Niyetim de bir ‘kıytırık’ adamı yazmak vardı.

Yazılacak, çizilecek çok şey varken,  nereden çıktı bu mercimek meselesi?

Yorgunum.