Hani biraz dedim ya. Çamura batmış elbisemle yorgunum. Yükten gelmişim; biraz garibim. Esma Teyzenin oğlu Halil de benimleydi. Halil işte. Biraz serseri. Geçen kışın yorgunu. Halil ile çok konuştuk. Daha doğrusu hep o konuştu. Kahve ağzı var Halil’de. Aslında biraz da tamirci Şemsi dayının ağzından konuşur. Bilirsin bu sıralar tamirci oldun mu söz sana düşer; biraz da geride kalanlara. Hani biraz dedim ya.

Üstüm başım çamur. Çokça da yorgunum aslında. Yatasım geliyor. Yorganı başımdan aşırmak istiyorum. Kimseyi duymaya tahammülüm yok. Anlaman üzere biraz canım sıkkın. Ocaklığa gidip, bakır kazandan satıla sıcak su doldurmaya bile halim ve tahammülüm yok. Kapıyı kilitleyip sıcak suyun hepsini başımdan aşağıya aktarasım geliyor. Anla işte yorgunum. Üstüm çamur-mamur. Öyle biraz falan değil.

Eve gelirken komşumuz Kara İbrahim bana laf vurdu. “Ney lan bu?” deyip kendince bir kahkaha savurdu. Soytarının yakasının kirini gösterip ben de “Ney lan bu?” diyemedim. İtin oğlu ile dalaşacak halim yok. İtin oğlu dediysem, sevdiğimden. Yoksa babası Sabri’ye ve rahmetlik anası Hasibe teyzeye saygım çok. Hatta her bayram mezarlığa gittiğimde ilk Hasibe Teyzeye Fatihlar okurum. Biraz da diğer rahmetlik komşulara. Biraz dediysem, ucundan kıyısından değil yani.

Tahta trabzanlara tutuna tutuna üst kata çıktım. Çamurlu üstümü kapının arkasındaki çiviye astım. Tahta dolaptan bulabildiğim en sıcak içlik bulup giydim. Soğuk yorganı hafifçe kaldırıp içine girmek zor geldi. Biraz soğuk yani. Soğuk işte. Memleket soğuğu.

Yatakta yol boyunca düşündüklerimi düşündüm. Aklımdaki fikirler falan birazcık çoğa dönüştü. Düşünceler bahçe oldu, yol oldu, şehir oldu, büyük okullar oldu ve sonra hepsi duman oldu. Suluyolun arığına attım hepsini, soğuk su alıp götürüverdi. Bende düşünce kalmadı. Hala üşüyorum. Biraz falan değil. Epeyce yorulmuşum. Uyumuşum.  

Gözümü açtığımda akşam karanlığı çökmek üzereydi. Hemen kalkıp ikindi vazifesini halletmeliydim. Vazife dediysem bizim şehirli imamın lafı. Lafı dönderip duruyor. Biraz garip! Biraz garip dediysem bizim komunist Kazım sözleri kadar değil. İkisi arasında uçurum var. Kazım işte. Severim. O da beni sever. Eskilerin mekteplisi. Biraz o mektepli biraz da ben. Biraz kitap okumuş olanlara bizim burada mektepli derler; demişliğim ondan.

Biraz yorgunum. Komunist Kazım dedim ya. Bir hal oldum.