Kış geldi.

Bu cümleyi benden önce kimbilir kaç kişi tekrar etti ve benden sonra da kimbilir kaç kişi tekrar edecek. Kış geldi diye belki yollara düşen olmayacak ama yola düşmüş olanlar belkide yolda kalacak.

Bu yıllarda bütün mevsimler hep kış. Yollarda kalanlar ümitsiz, yollarına devam edenlerin ümit dolu sevdaları bir başka. Hayal ötesi projeleri olanlar da bahara koşuyor: Biraz ben gibi, biraz da sen gibi.

Kış geldi.

Bütün kışları boşverdim. Hatta sobasız, tandırsız kaldığım kışları da boşverdim. Üzerimde çaput bir yorgan ve altımda memleket minderi, koyun yünü kokulu yastığımın kışlarını da bir kenara atıverdim. Akyazı’da  bir fabrika işçisinin bir esnaf lokantasında yedirdiği kurufasulye kışını ise unutmadım. Açtım. Bir tabak sıcak yemeğe muhtaçtım. Memleket küskünüydüm, sürgündeydim. O kış çok sertti, o kışta sadece açlık çekmemiştim. Birkaç serseri genç tarafından ciddi hırpalandığımın mevsimdi. Ben kışımı kendimde yaşıyordum. O gençler beni yanlış bildiler. Ne dayak öncesi ne dayak sonrası onlar hakkında birşey yapmamıştım. Benim derdim mevsimle idi. Yani mevsim kıştı. Şimdi kışı bir başka der oldum.

Kış geldi.

Hatıralar bir bir sicim sicim dizildiler. Değirmen soğunu yazmayacağım. Bir kış günü ansızın gelen seli de anlatmayacağım. Öyle bir kış varki yüreğimin derinliğinde, o kış Bitlis deresine yağan kar kışından daha öte bir kış. Odunsuz, buharsız bir kış varki sorma gitsin İbrahim. İbrahim bilirsiniz, her mevsim ve genelde kış gecelerinde bir mezar başında saatler harcayan İbrahim. Onun da kış hikayesi var. Hem upuzun, hem anlatması zor. O da bahar der.

Kış geldi.

Bu kış bir başka bir kış. Fırtınlar esiyorda esiyor. Ama benim sessizliğim kendimde. Birilere kışa methiyeler döke dursun, biz bu kışla nasıl baş ederin derdindeyiz. Süklüm büklüm değiliz. Dimdik. Sen gibi, biz gibi ….