Birileri sana mecbursa, işin zor demektir. Al başına belayı.  Hayatın yükü, kokusu, hareketi, kıvrandırmaları üstüne, bir de bu mecburiyeti çekersin.  

Gözlerine bir çift göz es kaza değmişse, bitişin zillerı çalmış demektir.  Gayri beladan kurtulamazsın. Aynen Demirci Osmanın oğlu gibi. Ateş başında yanarsınız, demirleri döven çekiçler sizi yastılaştırır. Yanarsın, kavrulursun. Vay ki vay!

Bunları niye yazdım?

Kontların oturduğu binaları yazamazdım?

Şu an yan komşudan et kokusunu veya aşağıda bizim delikanlıların pişirdiği sucuk kokusunun da beni nasıl bitirdiğini nasıl ifade edecektim?

Ahmet Abi de gelmiyor. Arıyorum cevap vermiyor.

Ah bir yola çıksam deyip duruyorum. Bizim sokak ile ofis arasında altı yıldır gidip geliyorum.

Anlayacaınız her gece ve her gün aklımda bir roman başlıyor ve bitiyor.  

Bitti diyor, Leman abla. O iş çoktan bitti diyor. Desin.

Küsmüş. Küssün.

Kapımın önünden de geçmeyecekmiş. Geçmesin.

Artık Leman ablaya dahi tahammül edemiyorum.

 Komşu memleleketli Yanni Abinin “For all seasons” parçası bana yetiyor diyor Mullanın oğlu Murat. Ara sıra dinlenilmezmiş bu parça;  arka arka 37 defa dinlemeliymişiz.

Uykuya meydan okumak için, içinizde esen kasırgaları dindirmek için, utulmuşları da unutmak içinmiş falan filan. Mullanın oğlu işte!

Şimdilerde zor oldu çoğu şeyler. Hemen üstünüze üstünüze geliyorlar.

“Bahar geldi” diyor bahçedeki portakal ağacı. Bütün anları beraber yaşayalım dese de nar yaprakları, bu yıl hiçbirini umursamıyorum. Ne diyor Attilla İlhan Abi:

“Yanlızlık çakmak taşı gibi sert elmas gibi keskin
Ne yanına dönsen bir yerin kesilir fena kan kaybedersin”

Bunlara yazdırmaya sebep olan ise: Uluların Oğlu İbrahim.

Bakmıyor yüzüme. Bakmasın. Bakmasınlar.

İki yıl önce yapılmış güzellikleri bir daha paylaşmıyacakmış. “Paylaşmasan paylaşma” diyemiyorum. Hakkı abi  da yazılarımı okuyunca bana onlarca soru soruyor..

“Ni diyim yorum” derler ya bizim orda. Aynen öyle.

Kürdi Hicazkar makamı şimdi çalıyor…

magpak