Biraz su, biraz zeytin ve ekmek. Düşlerim kırık dökük kim umur eder. Biraz masal havası, biraz yürek buruk ve kavgam yeni nesillerin derdi.

Utangaç tavırlarımı o yollarda bıraktıktan sonra sürgüne düşüşümün otuz altıncı yılındayım. Hacettepe yolları asiliğimin deminde, Ankara’ya merhaba deyişimin otuz dördüncü yılındayım.

Öyle işte. Firari düşleri ve umutları garipler mezarlığına gömmüşüm.

Asil duruşlarım buruk, aldanmış yüreğim yine yollara düşmeyi hesaplama peşinde. 

Huzurum Beytepe Kampüsünün Kütüphane yollarının

gidişlerinde bulmuşken, şimdilerde ‘organizer’ oyalanmasında kıvranıp duruyorum işte.

Hasret, utanmalar, kıvranmalar, uğraşmalar..

‘Yorgunum usta’ deyip dursun şair.  Yüreğimi emanet edememe sancısı ile Erbil akşamlarına veda ediyorum.