“Yaz dahi demiyorsun ya o beni kahrediyor.  Sus deyip duruyorsun. Susmuşum. Ellerimin nasrını unutmuşsun gibi ellerim boş diyorsun.”

Afyon’a bir gece vakti varmıştık. Varmamızdan utananlar vardı. Oxford değildi orası, Banburry günahında dahi değildik. Ne oldu da böyle susmamı istiyordun. Hava serindi. Bir bank üzerinde namaz kılmıştık. Savrulup bir başka diyara gitmenin hesabını yapmıştık. Yapmasama idik be ustam! Yani biz seninle Kütahya Hisarcık yoluna düşmeseme idik. Yani biz seninle kırık dökük ifadeleri ; sükûtlu duruşlarla mı anlatasa idik?

Dahasını diyeceğim lakin ah bu telefonlar ve ah bu Erbil akşamları.