Bitti.
Bitti işte.
Biten İstanbul hayatı gibi.
Hatta Van, Konya, Bafra hayatı gibi.
Yaşanılmış bütün şehirlerin soğuğu gibi, bitti işte.
Sokaklar, bağlar, bahçeler, yürüdüğüm yollar da bitti.
Başlangıcı gibi, sonu da bir Ağustos ya da Kasım ayında bitti.
Ay karışmış olabilir. Ay, gün, saat önemli mi?
Bu bitiş öyle bir bitiş değil.
Bu bitişlerde sen de bittin.
Çocukluğumun yamalı pantolonun ipi gibi, cebimde yağlığımın rengi de bitti.
 
Ahmet Telli gibi desem dostlar yanlış anlar.
Aşkların bitişi gibi değil bu bitişler.
Pınar başında devrilen çınar ağacımızın devrilişi gibi bir bitiş.
Selçuklu’nun bitişi, savaşı kaybetmiş bir ordunun yıkılışı gibi bir bitiş bu.
Altı yıl emek sonrası diplomasını alamayan bir tıplı öğrencinin bitişi gibi yani.
Taksim’de çektiğimiz fotoğrafların silik görüntülerinde gölgen dursa da,
Amasya hatıraları içimde silindi, bitti..
Dahasına gücüm yok, Ankara’ya varamıyorum.
Ötesine gidemiyorum; yasak derler.
Bitenler içimde. Dedem Mehmet, Hasan ve ninelerim gibi
ben de büyük bitişi beklemekteyim. 

yazı/foto: magpak