Şehr-i Erbil hüzünlü günler yaşarken. Hergün bir “halle”de pişiyorum. Ocağa ha bire odun atıyorlar; kaynıyorum, taşıyorum. Soğumama müsade edin desem de beni dinleyen yok. Kalbimi yerinden sökmeye çalışıyorlar. Sense beni uzaktan seyredip tebessüm ediyorsun. Yanmama, kavrulmama aldırmıyorum. Senin tebüssümün beni cehennemi yanmalara götürüyor. Senin kaygısız, vefasız ve dahi öfkeli duruşların ben küle çeviriyor.  foto/yazı: mağpak