O günden sonra yollarımız ayrıldı. “Sen bana göre değilsin, senden bir halt olmaz” dediği günden sonra yani. Aynen ve bizati böyle ifade etti.  Vakit akşam üstüydü. Ayrılıkların demlendiği vakit yani. Önümden salına salına geçti gitti. Ben öylece kalakaldım. Arkasından bile bakamadım. “Bende çürük duygular mı gördün?” diye soramadım. Efkarlı küfürler dudağımın ucuna geldi; diyemedim. Öylece kalakaldım. Aynen bildiğiniz bir film sahnesi gibi.

Eve gittim. Tam tamına üç gün odamdan çıkmadım. Arkadaşlar tatilde olduğu için kimsecikler rahatsız etmedi. Üç gün süresince sadece uyudum. Oysa ben uykuyu sevmezdim. Çayların en demlisini, kahvelerin en koyusunu içmeme rağmen uykularım kaçmadı. Hep uyudum. Unutmak için mi?  “Unutmak ne mümkün gözlerinin rengini” der ya şair; anla artık.

Sen dönmedin. Ben de arayıp sormadım. Garip ve tuhaf sevdalılar gibi şiirlerin mısraları arasında seni saklamadım. Birgün karşıma çıkma ümidini ise asla taşımadım. Yüreğim bambaşka şeyler fısıldasa da umursamadım. Her haziran ayında senin için biriki  birşey yazmak içimden gelse de elim kaleme gitmedi; kağıtlar buruşuk bahanesi ile vazgeçtim.  Nasıl olsa seni bulamayacaktım.

Yaşanmış bütün suskun ve angarya aşkları gecenin koynuna gömeceğim. Mahmilimde (dolabımda) mühürlü çıkınları kimseciklere göstermeden her daim uyuyacağım.

Senin umrunda değil ama bahçemdeki badem ağacı çiçek açmaya başladı.