Aylardan kasım idi. Tıpkı bu ay gibi. O günlerde de aynı şarkıyı dinliyordum. Tual’ın Kasımını. Bilirsin:

“Yine dalmışım,
Aynada yüzüm ağlar.
Yine aylardan kasım,
Sanki sende kaldı bir yarım… “

Sen karşımda oturuyordun.  Olması mümkün olmayan projelerimiz hakkında usanmadan bıkmadan konuşuyorduk.  Saatlerce usanmadan bıkmadan yazıp çizdik. Daha sonraki zamanlarda ben dinleme kitabı üzerinde çalışırken,  sen kendince işler yaptın. Her yaptığımızı paylaştık.

Aylardan yine kasım. Ben senden kilometrelerce uzak bir mekandayım. Projelere devam ediyorum. Şimdilerde ilkokul vesaire işleri ile uğraşıyorum.  Ya sen! Senin projelerin devam ediyor mu? Planı-projeyi bir kenara atıp  Üsküdar sahiline gidip martıları mı seyrediyorsun? Yine hafta da iki defa kendine va arkadaşlarına balık ziyafeti çekiyor musun?

Yine aylardan kasım idi. Sen bana en son okuduğun kitabı getirdin. Bildiğim ve hatta okuduğum bir kitaptı. Sen getirdin diye okumuştum. Üstelik notlar almış; karşı karşıya oturup, çay muhabbeti yaptığımız o günlerde kitabın kahramanı hakkında söylemediğimi bırakmamıştım. Sen tebessümle dinlemiştin. Ben hala o kitabı her kasım ayında bir kez daha okuyorum. Her sayfada seni buluyorum.  Yani her kasım ayında sadece kitabı değil, seni de okuyorum.

yazı/foto:magpak