Bazı şiirlerin sahibi siz olmazsanız da sizi anlatır. Satır aralarındaki kelimeler, cümleler kimsenin bilmediği, kendinize sakladığınız hislerinize tercüman olur.  Ne de olsa Bir Yaratıcının kullarıyız. Farklı mekân ve saatlerde  yaşanmışlıkların duyguları aynı olacaktır.

Defalarca okumaktan ve dinlemekten bıkmadığım bir şiir: Yavuz B. Bâkilerin ‘Şaşırdım Kaldım’ şiiri. Bu şiiri Serdar Tuncer’in şiir CD’sinde dinleyince daha bir lezzet aldım. Aynı şaire ait ‘Cebeci İstasyonu’ var ki, hikayesi öyle böyle bir hikaye değil.

Özetle, şayet şiir seviyorsanız mutlaka bir şiirin sizin hayatınızda bir etkisi ve size estirdiği duygu harmanı vardır. Rahmetli Necip Fazıl’ın ‘Sakarya’ veya ‘Kaldırımlar’ şiiri ile Y.Kemâl Beyatlının ‘Sessiz Gemi’ şiirinde olduğu gibi. Hangi şaire ait olursa olsun, okuduğunuz şiir duygularınızı ıslatıyorsa, sizi sizden alıp bir yerlere götürüyorsa o şiiri sevin ve onunla yaşayın.

Şaşırdım Kaldım İşte

Sözde, senden kaçıyorum dolu dizgin atlarla.. ‎

Bazen sessiz sedasız ipekten kanatlarla.. ‎

Ama sen hep bin yıllık bilenmiş inatlarla.. ‎

Karşıma çıkıyorsun en serin imbatlarla.. ‎

Adını yazıyorsun bulduğun fırsatlarla.. ‎

Yüreğimin başına noktalarla.. Hatlarla.. ‎

Başbaşa kalıyorum sonunda heyhatlarla.. ‎

Sözde, senden kaçıyorum doludizgin atlarla. ‎

Ne olur bir gün beni kapında olsun dinle.. ‎

Öldür bendeki beni.. ‎

‎..Sonra dirilt kendinle! ‎

Çarpsan karasevdayı en azından yüzbinle.. ‎

Nasıl bağlandığımı anlarsın kemendinle.. ‎

Kaç defa çıkıp gittim buralardan yeminle.. ‎

Ama her defasında geri döndüm SENİNLE.. ‎

Hangi düğüm çözülür.. Nazla.. Sitemle.. Kinle.. ‎

Ne olur bir gün beni, kapında olsun dinle.. ‎

Şaşırdım kaldım işte, bilmem ki n’emsin..? ‎

Bazen kızkardeşimsin.. Bazen öpöz annemsin.. ‎

Sultanımsın susunca, konuşunca kölemsin.. ‎

Eksilmeyen çilemsin.. ‎

Orada ufuk çizgim, burda yanım yöremsin.. ‎

Beni ruh gibi saran sonsuzluk dairemsin.. ‎

Çâresizim.. Çâremsin.. ‎

Şaşırdım kaldım işte bilmem ki neyimsin…‎

foto: magpak –   Şiir:  Yavuz Bülent Bakiler