Bugünlerde çok hastayım. Biliyorum bunu sen bilmeyecek, duymayacak, bir geçmiş olsun dahi diyemeyeceksin. Ben hastalıklarımı çocuklardan dahi saklıyorum. Söylenmedik, bestelenmedik bütün türkülerimle beraber, halimi kimseciklere duyurmadan için için eriyerek yaşıyorum.

Her hastalığım da olduğu gibi yine kendi başıma pirinç lapası yapacağım, belki anama telefon edip o bu durumda ne yapardı diye sorarken onu üzmemek için dünyanın en sağlıklı insanı benmişim gibi konuşacağım. Bana kullandığı ilaçlardan, yorgunluğundan bahsedecek; biliyorum. Başım ağrıyor desem sanki bütün dertler bendedir diye telaşlanacak. ‘Biliyorum, senin arvat sana bakmıyor’ demese de lafı döndürüp dolaştırıp oraya getirmesinden korkacağım.

Yine de birşeyler yapmam lazım. Böyle iki büklüm gün boyu, hafta boyu dolaşıp çocukların karşısında ‘biçare’ durmayı göze alamam. Doktor doktor gezmenin bıkkınlığıyla, her zamanki gibi otlarda şifa aramam lazım. Isırgan otu, oğul otu, çörek otu derken içim dışım onlarla dolsa da şifa niyetine çare aramalıyım. Çarem bunlardan hiçbirisi olmayacak belki ama başka yolum da olmayacak.

Kendimi bırakmak istiyorum lakin o da olmuyor. Bir bıkkınlık, yorgunluk, herşeyi eziyet görme duygusu devam ediyor işte. Birileri halime ‘platonik’, ‘arabesk’ falan dese de halime kabullenmişlik var.  Madem öyle diyorlar ben de arabesk cümlenin en hasını yazayım :  “Zaten sen de yoksun.”

Ekim ayı işte. Hastalıklarımın bir bir ortaya çıktığı aydır. Bu Ekim ayı ile bir türlü birbirimize alışamadık işte. Ürkekliği içimde bu ayda yaşıyorum, bu ayda bana birşeyler oluyor. Talihsiz bir ay demeye korkuyorum. Bu ayda doğanlar bana ne derse desinler bu ay ters bir ay işte.

Özetle, anam gibi şu an yanımda olmanı ne kadar çok istesem de olmayacaksın. Yani hiç bir zaman olmadığın gibi. Bu alemden, bu mevsimde ya da doğum günüm Ağustos ayının onbeşinde gittiğim günde de olmayacaksın.

Bilsen de bilmesen de bugünlerde bir acayip hastayım ki, sorma gitsin.

yazı/foto: magpak@windowslive.com