“Dereler suyunu çekmiş. Değirmene buğday taşıyan atlar, eşekler ve onların peşi sıra giden sahipleri karşı tepenin mezarlığında bayramlık Fatihalara hasret sonsuza uzanmışlar. Yabani otlar boy atmış,  mezar taşlarındaki isimler görünmez olmuş,  yollar taşlı, izler yok olmuş.”

Anadoluyu gezince birçok köyün manzarasını bu şekilde görürsünüz. Yukarıda bahsettiğim köy, Samsun- Ladik’e bağlı Hızarbaşı Köyü. Köy yaklaşık 100 yıl önce Çerkezler tarafından kurulmuş. Tam bir dağın eteğinde, ormanlık bir bölge. Yazın dahi soba yakılan bir iklime sahip. Köyde birkaç aile yaşar olmuş. Bir vakitler derelerden olağanüstü berraklıkta sular akar, insanlar balık tutar, değirmenlerini çalıştırır, koyunlarını yıkarmış. İnsanlar mütavezi hayatlarını düğünlerde çerkez oyunlarıyla süsler, adetlerini tavizsiz yaşarmış. Zaman gelmiş, nüfus artmış. Askere alınan ve şehre giden gençler farklı hayatlar, dünyalar tanımışlar. Tarla haricinde değişik işlerde çalışıp para kazan insanlar görmüşlür. Düzenli maaşlar alındığını duymuşlar. Devlet dairesine girenler çalışır, emekli olur ve maaşlarını ömür boyu alırlarmış. Köye dönen gençlerde firari duygular depreşmeye başlamış. Mevsimlik harman yapmak, değirmene unluk buğday götürmek, koyunların peşisıra gitmek, ormanda odun kesmek onlar için angarya işler olarak gözükmeye başlamış.

Birbir şehir yolunu tutup kendilerini kalabalıkların içine atmaya niyetlenmişler. Sonu kayıp şehirler de onları büyük bir iştâha ve zevkle içine çekmiş. Onlar terkettikçe dereler sularını, koyunların sütlerini çekmeye başlamış. Köy meydanında yapılan düğünler yapılmaz olmuş. Değirmen taşlarını dönderen demirler pas tutmaya başlamış.

O gençlere inat o köyü inadına terketmemiş Ata Çerkezler, vefalarını ataları gibi göstermişler ve dağ başı huzurunu çetin de olsa yaşamış ve bir bir öbür aleme şehrin aldatmacasına bulaşmadan gitmişler.

O köy  terkedilmişliğin gölgesinde oturur olmuş.

Zaten bu alemde herşey yok olmaya mahkum değil mi?

10. Ağustos. 2010 -Yakınlar -foto: magpak