Hazırlıkta sürekli hazırlanma devam ediyor. Hazırlıkta hazırlanmanın ağır yükü omuzlarımızda taşıyıp duruyoruz. Altından kalkamayanlar bana ne deyip, Eric Clipton dinliyorlar. Bu işler bana düşmez deyip kendi kabukları içinde yeni yuvalar ve hayaller peşine düşüyorlar. Elimizi Mecnun vari açıp yalvarmak istesek şanımıza layık çöl bulamıyoruz.

Kendini günden güne eridiğini hisseden yaşlı bir kaplumbağa gibi çalılıklara saklanıyorum. On bir yaşında hayatın girdabına yakalanmış Mersinli Sibel’in ailesi için gösterdiği fedakarlığı kendimde göremiyorum. Onu, kardeşlerini ve annesini terk edip giden babalarına inat, acımasız hayatın yükünü tek başına cılız omuzlarında taşırken, ben hangi sorumluluk altına eziliyorum?

Testing ofiste de işler gidiyor. Masaların üstü yine dağınık. Arşiv dosyaları birkaçı hariç hiç değişmiyor. Ne de olsa her şey bilgisayarlarda mevcut. Yoklamaları A. Hanım yazarken, soruları da satır satır G. kardeşim sanal ekranlara kayıt ediyor. Birilerine iş yaptırmaktan zevk alanlar etrafta volta atarken, Doğu Ekspresi ise Tatvan-Ankara arasında kanserden hayatını kaybeden Bilal Dede’nin cansız bedenini ölüme meydan okuyanlara ibret olurcasına taşıyor.

Güneşler batıyor, güneşler doğuyor. Ben kendime kendimi anlatamazken,  halimizi cümle aleme nasıl anlatıyım? Bence siz bana kulak vereceğinize Creative Writing’i bize power point’le en ‘creative’ bir biçimde anlatan Zekiye Hanım’a kulak verin. Ben dinleyemedim çünkü  o gün hiçten yere 50 milyon elektrik cezası ödemiştim, bütün Writing metotlarına akıl kapılarımı kapattım. Ben o gün ‘creative’ liğimi zihnimde hesaplarda kullandım. Kusura bakma Zekiye Hocam.

Neler oluyor buralarda? Bu  koridorda yürüyenler, bu ofisleri dolduranlar, neden üreticiliğimizi  ‘creative’ liğimizi biraz daha fazla kullanmıyoruz? Yeni bir asır bize selam dururken  hazırlıkta işler daha da iyiye gidecek gibi.

Göğsüm daralıyor. Bir serçe gibi uçmak istiyorum. Şehrimin dağlarını çok özledim.