Doğmak, başlangıçtır… evlenmek ve ebediyete gitmek te… Doğmak bizden değildir; bilinmezden gelmektir. Ölüm ise bir sırdır, gölgeli vedâdır.

Evlenmek bilinendir, baharın başka bir adıdır. Hazan yoktur, gazeller gibi yerlerde ayak altında kalmak evlenenden uzaktır. Evlenmek, bazen uzak diyarlardan ve zaman diliminden gelen birisiyle aynı pencereden aynı noktaya bakmak için dört duvar arasında buluşmaktır.

Bahardır evlenmek; çiçek olmak, yeniden açmaktır. Sessizken bir ses olmak, birleri paylaşmaktır. Bir iken on binler olmaktır. Gerekirse hayatın boz bulanık sularını tereddütsüz yudumlamak, yüklenen püsküllü yükleri kaldırmaktır.

Bu âlem nice birleri iki, nice ikileri de paramparça etti. Öyle bir olmalı ki bir bayram değil, birin içinde bin bayram olsun. Ve öyle “bir” olunmalı ki, her gün üçler, yediler, kırklar sofranızda, sonsuzluğu soluklamalı.