Bahri üçüncü derste, geniş çerçeveli siyah ötesi bir gözlükle sınıfın kapısında göründü. Biz dersin tam ortasındaydık. İçeri girmedi. Hocam bir dakka işaretini, sol işaret parmağını hem benim gözüme hem bütün sınıftaki arkadaşlarının  gözüne sokarcasına yaptı. Gel dedim, gelmedi. Come in dedim, no gibi birşey dedi.  Gelmeyene gitmek gerek diye, tahtaya yazdığım kelimenin son harfini yarım bırakıp dışarı çıktım. Yüzüne dikkatle baktım. “Hayırdır bu gözlükler”  Klasik cevap “Boş verin hocam” Nasıl boş vereyim. Karşımda bir delikanlı dersime gelmiyor, beni kapıya çağırıyor ve sonrada “Boşver Hocam” diyor. Yani siz olsanız ne yaparsınız?

Yazın baş kısmını okumayan arkadaşlar için durumu  bir kez daha  tarifli özet yapayım:

Üçün ders saati, Relative Clause anlatıyorsunuz.  Who, Which, Where cümleleri birbirlerine sıkıca  bağlar gibi çok üst perdeden ifadelerle konu anlatmakta iken Kapı da devamı devamsızlık olun Orta Anadolu civarından bir öğrenciniz belirir.

Bizim Bahri der ki, “Hocam dün yurtta kavga ettik. Vallahi benim suçum yok adamlar bir oldular, bana giriştiler,  gözüm mözüm kalmadı. Mayfa bunlar hocam. Şimdi de beni yurttan atıyorlar.”

Bahri ne olursun saadete gel.

Sınıfta Relative Clause bekliyor, ben dışarıda Bahri ileyim. Bahri bana Kurtlar Vadisi‘nin 568’inci bölümünü anlatmaya çalışıyor. Bahri sen bilmez misin benim kendi vadilerimde kurtlar,  aslanlar yaşamıyor.

İnkar etme Bahri. Bu bölümde  senin de suçun var. Hançerin olsaydı, saplardın adamlara. Sen Bahrisin, Bahri.

Sorum şu: Bu durumda siz ne yapardınız? Deryada Bahri ile mi boğulurdunuz yoksa, “Var git işine oğlum, ben zaten Relative Clause içinde daralmışım, kramplar girmiş beynime”.

Demedim. Bahri’yi sınıfa çağırdım gelmedi. Gel bak içerde güzel mevzular var, hem mafyalı, aşklı cümleler kuralım dedim. Gelmedi.

Git be Bahri. Boğul deryalarda. Deryasız nehir ol..

Bu işin gelecek yılı da var be Bahri..

Bence sen Sabri Hoca’ya git, sana bağlamasıyla “Bahriyelim” türküsün çalsın. Sabri Hoca bağlamamın teli kırıldı

dese de o bulur çaresini.