Ben size Akif diyeyim öyle olsun.

Akif Küçükçekmece eşrâfındadır.

Babası ona hurma dalından bir oda yapsa ve içini de  keçi kılından dokunmuş bir kilimle döşeseydi, bu kadar başımı ağrıtmaz ve dersi de kaynatmazdı.

Geçen ders küçük gözlerine büyük bakışlarla baka baka “Seni görmekten sinir oluyorum” demişsem elbette bir sebebi vardır.

Karşıma alıp iki kelime etmedim. Benim suçum. Ne diyeceğim ben ona? Belki de ona onun anladığı dilden konuşmalıydım. “Lan oğlum adam ol!” mu demeliydim?

Ben iyisi ben onun hakkında yazmayı başka zamanlara bırakayım. Hem şimdi güzel bir Bolu türküsü dinlerken, Küçükçekmeceli Akif’i anlatmayayım.

“Beyaz giyme toz olur,

Siyah giyme söz olur”

Onun için ne desem bana söz olur.

Akif’in dönüp dolaşacağı tek yer öcü gibi  gösterilen tek yer yaz okulu gözüküyor. İş bu yazıyı okuyanlardan biri, mesela Yunus Hoca Akif’le karşılaşırsa talep etmeyen bir öğrenci, ders haricinde herşeye kafası çalışan bir adam  düşünsünler.

Yine de siz bilirsiniz. Ben bu adamı neredeyse 120 gündür tanırım.

Küçükçekmeceli Akif, sana da hayat hayatı öğretecek.