Seni sevmek güzelmiş be dostum!
Güneş batarken, doğarken, uzakta iken, kıvrımlı yollarda,
çimenlerde uzanıp yıldızları seyrederken, çöl sıcaklarında serinlerken
seni sevmek güzelmiş be dostum.
Bir türkünün dizelerinde seninle diyar diyar gezmek.
“Zaten bende talih yok, seni benden alırlar” diyen aşığa eşlik etmek, onun halini anlamak. “Bırakma ellerimi, bırakma yalnız beni Son defa seyredeyim, o yaşlı gözlerini Artık bülbül ötmüyor, gül dalı penceremde Yalnız hatıran kaldı, boş kalan çerçevede.”şarkısındaki sitemleri, yalvarışları, çaresizliği hayalen seninle yaşamak güzelmiş be dostum.
Uykuya meydan okuyorum.
Bana iki satır yazmışsın onu da dönüp dolaşıp okuyorum. Devlup olmuşum,
seninle öğütülüyorum. Kabuklar gidiyor. Öz kalıyor.
Savruk zamanlarda seninle bir olmak ne güzelmiş dostum.
Mevsim yaz, sıcak mı sıcak. Sabahın serinliğinde yansam da
seni bulunca, serinliyorum. Seninle sıcağı da soğu da yaşamak
ne güzelmiş dostum.
Bu satırları, içimde Halepçe’de yüzüstü bırakıp, ifadesini bir türlü yapamadığım acılar ile yazıyorum.
Ve Halepçe’de Kutlu insan Ebu Ubeyde ziyaretinden sonra bir başka duygu ile bu satırları bitiriyorum.
Şayet sen de beni bulmak istersen yüreğine sor be dostum. Yüreğine.
11. Temmuz. 2010 02:15 – Uzaklar
foto:magpak
GÜNE DÜŞENLER What the Day Bring 
Bir Cevap Yazın