“Varsın ömrümün her mevsiminin adı olmasın.

Ben adını Hazan koymuşum.“

Sen yanımdasın. Bu bana yeter.

Sen yanımda iken dağlarımdaki kekik kokusunu duyarım.

Köyümün Kırkdelik Tepesi’nden süzülüp gelen derenin serinliğini, bakışında bulurum.

Sen varken, yokluk yoktur bana.

Gurbetin acısı, yaban gelir bana.

Seninle en yakıcı sıcaklarda sahraları geçerim, ses etmem; bilirsin.

Asırlarca  ıssız adalarda yaşarım; asla şikayet etmem.

Sen varsın ya, isterse her mevsim hazan olsun. Sen benim Hazan”ımsın. Mevsimlerde yaşamıyorum.

Yokluk ülkesinde işim yok benim.

Sen yanımdasın diye bütün ayrılıklara, solgun bütün aşklara gülüp geçiyorum.

Alınmamışlara, satılmamışlara birer çizgi atıyorum.

Yapamadıklarama “keşke” demiyorum.

Ustaca söylenmiş sevda sözlerinden ötede bir yerde sen varsın.

Saklamıyorum.

Söylenecek ne varsa uzatmıyorum.

Sen varsın diye artık hayatla dalga geçiyorum.

Dalıp dalıp gitmiyorum.

Saatin kaç olduğunu asla sormuyorum.

Ayın, günün, yılın hesabını yapmıyorum.

Saçlarımın beyazlığına, dökülen saçlarımın çoğalmasını ima edenlere ses etmiyorum.

Kırk yaşımı tepetaklak devirdiğimi söylemeye gerek duymuyorum.

Seninle başbaşa kalıyorum; yaşın ne önemi var.

Her gece yanımda olmandan, el açıp yalvarmalarıma “amin” deyişini duyar gibi olmaktan haz alıyorum.

Gece ve gündüz kulağına “Seni seviyorum, bu sır olarak kalsın,” demelerime duymuyorsun.

Buna da aldırmıyorum.

Hazan”ım şunu da bil ki,

“Ankara’da hüzünlü bir akşam vaktiydi,” diye başlayan yazılar yazmıyorum artık.

Sıhhiye köprüsü altındaki durakta beni beklediğin günleri çoktan unuttum.

Köşe başlarında vedalarımız bitmiş olsa da.

Sen yanımdasın.

Sen bilmesen de,

Sen duymasan da,

Ve sen bu yazdıklarımı okumasan da,

Sen ey yar, ey yar sen yanımda olmasan da, yanımdasın.

Sen benim Hazan’ımsın. Hazanım….

Mevsimlerden tad almıyorum sensiz.

Gelmesen de bir ses var Hazanım bir ses…………….

9 Şubat 2008 Beylikdüzü

foto/yazı:magpak