GÜNE DÜŞENLER What the Day Bring

  O Dağın Yiğidi: Haluk Sadin İnsanın kendine ait onlarca dünyası vardır. Benim dünyamda ise çocukluğumu ve gençliğimi geçirdiğim dağlar, yollar ve yokluklar önemli yer tutar… Yaşadığım her gün geçmişin izlerini yaşayan yüreğimle defalarca oralara gider  o anları yaşar ve geri dönerim. Hele bir de gurbet insanı olunca bu gidiş gelişler daha da artar. İşte size…

Öyle Bir Geçer Zaman Ki dizisine bir defa kafayı takmışım. Bu dizi reyting sıralamasında en üstlerde diye ilan ediliyor. Dikkatli seyirciler birçok ayrıntıya benden daha çok dikkat ettiklerini tahmin ediyorum. Şimdilerde evinde televziyon olmayan birisi olarak, birçok saçma-sapan filmlerden ve dizilerden kendimi ve çocukları koruyabiliyorum. Bazen bir iki diziye  internetten bakıyorum. O da içime zehir…

Öyle Bir Geçer Zaman ki dizisinin 16. bölümünde bizim delikanlı Mete, öz babasından öz kardeşi Osman’ı kurtarmak için levye ile eski evlerine gelir. Saat gece yarısının tam 12’sidir. Bir gece önce bizim çöpçü abilerimizden öğrenmiştir: O saate o sokakta olurlarmış. Ne dakiklik ama!!  Bizim Mete nasıl bilmez. Daha düne kadar o sokakta yaşıyordu. Adamların giydikleri…

  Ankara Van arası bir mola yerinde, karlar yolu kapatmışdı. Her yanımız kar beyazdı. Çalımlı şoförümüz aldırmıyor, uykusuzluktan sallanıp duran mûavin herşey normalmış gibi davranıyordu. İçerde ben, dışarda kar üşüyordu. Ankara’da bıraktıklarım, içimi ısıtmak için uğraşıyordu. Beyhûde. Günlerden beri başıboş yol alıyordum. Önce Gaziantep-Ankara, sonra İstanbul, sonra tekrar Ankara ve şimdide Van yolundaydım. Neden Van?…

Canım Zaten Çok Sıkılıyor. “Babaannem -bizim deyişimizle ninem-, okuma yazma bilmezdi. Biraz şehirli, çokça da köylüydü. Bakkal, market, fırın bilmez; eve gelen herne ise onunla hayatını idame ettirdi. Mevcut olanla yemeğin alasın pişirir, bir şekilde süsler, sofraya koyardı. Dedem de pek dert etmezdi. Çoğu zaman sofrada tek çeşit yemek olduğu için olan çok lezzetli gelirdi.…