GÜNE DÜŞENLER What the Day Bring

Ne Adem-Havva oğulları veya kızları görmüş veya birlikte yaşamaya mahkum olmuşsunuzdur. Zaman içinde kimilerine candan dua ederken, kimine de bilinç altındaki küfürlerin en kalitesini savurmuş Allah’a havale ettikleriniz ve kavgaya tutuştuklarınız da olmuştur. Bazılarıyla ise yirmili otuzlu yıllar düren dostluklar kurmuşsunuzdur. Aslında bunlardan bahsetmeyecektim. Hani şu sabah kahvaltısında illa yumurtalı çökelek olmazsa  ve tabağında yedi…

Güya toparlanıyorum. Güya herşeyim düzenli olacak. İnanmıyorum. Güya çok büyük projeler olacaktı. Ah gönlümü, ağrılarımı, beni yarı yolda bırakan ayaklarımı inandırsam. Yo yo.. İnanmalıyım. Herşeye rağmen. Hatta sana rağmen, Müzeyyen! Hatta bütün hastalıklara ve -güya- dostlara rağmen. Dost meselesini siz daha iyi bilirsiniz..

Bu sıralar hayat tasarruf üzerine kurulu. Mesela evde yalancı pizza yapmak, farklı karışımlarla ev ekmeği pişirmek, çocukluk ve üniversite yıllarında yaptığım gibi şeker veya – çok sonraki yıllarda- süt şerbetine ekmek doğrayıp yalancı tatlılarla oyalanmak, hatta ikinci el kıyafet alıp -defalarca yıkadıktan sonra- giymek, ucuz market satışları kollamak, yırtılan sırt çantalarını diktirmek vesaire.. vesaire. Ama…

“Aklıma bile gelmiyorsun artık… O kadar kalbimdesin ki.” (C. Süreya) Aynen böyle demiş şair. Muhatabı ne kadar şanslı değil mi? Hücrelerin stoplazmalarında ve çekirdeklerinde sevdayı hissetmek. O varsa ben varım. O yoksa da yine ben olacağım. Ama onunla. Kalbi kanatırcasına. Aşkın müebbeti olmak. Sevdanın günahlarını, sevaplarını yüklenip sevdalıyla bir olmak. Böyle bir sevdayı Kuyumcu Veyselin…

Çoktandır diyemiyordum. İki aydan beri her gün değişen yaşadıklarımızı,   yarım yamalak bildiklerimizi,   sessiz ve yıkıla yıkıla gelen ayrılıklarımızı,  bir ağustos  öğlesinde gittiğimiz memleketi, yine bir  temmuz     başı sıcağında terk edişimizi  de kimseciklere diyemedim. Oysa binlerce kilometre ötede bir şehirde, bayrama düşen ayrılıklarımız bize kalmıştı. Yine o şehrin uzağında hastalıklarımız oldu. Sorulan soruları hüzünle…