GÜNE DÜŞENLER What the Day Bring

Unutulmuş hatıraları hatırlatma ne olursun? Eski dikişleri sökme, paslı kilitleri açma. “Oralar güzel mi?” diye soruyor dostlar. Cevapsız bırakıyorum. Oysa buralara mevsimsiz yağmurlar yağıyor. Ne temiz yollar, ne vaktinde işleyen otobüsler, ne uzun ağaç gölgeleri ve ne de şırıl şırıl akan dere suları lezzet veriyor. Her sabah yüzüme zehirimsi sert rüzgarlar çarpıyor. Yaz ortasında savruluyorum.…

Bir fırtına esti öyle böyle değil. Herbirimiz bir yerlere savrulduk. Bir uzak diyardayım; bunu bir ben biliyorum, bir de gölgem. Sınırları siyah valizlere zorlamışız. Tutuklusun demişler, aldırmamışız. Üstelik bu tutsaklıktan memnun olmuşuz. Sonrası banklar üzerinde yatmışız, günlerce aynı yemeği yemişiz; aldırmamışız.  Çeşit çeşit insanlarla aynı mekanı paylaşmışız da şikayetimiz olmamış. Bilmem hangi ülkeden, bilmem hangi…

Biliyorum hepimiz zor günlerden geçiyoruz. Sizler daha çok ‘girdaplar’ yaşıyorsunuz. En yakınlarım da çok ızdırap çekiyor… Hem de detayı çok çileler. Bizler şimdilik burada rahat gibiyiz. Ama hep sancılıyız. Gecelerimiz ayrı bir hüzün, gündüzlerimiz de hüzünler rol değiştiriyor.   Arayış içindeyiz; bir yığın dedikodu; bir yığın planlar, gelmeler gitmeler… Ama siz, ne olur kendinizi hemen…

Bazı şiirler vardır ki,  halinizi, sakladığınız açık-gizli duygularınızı seslendirir. Memleket hasreti, kokusuna hasret kaldığınız anne-baba sofrası  ve yollarında yürümeyi unuttuğunuz köyünüz de bu şiirlerde gizlidir. Bugünlerde bu hasretler yetiyor. Gecenin bir vaktinde sebepsiz uyandığınızda, akşam sofraya oturduğunuzda, size yabancı bu şehrin yollarında yürürken sarılamadığınız o sevgi sizi sancılandırır durur. Şair gibi, -biraz gönülsüz olsa da-…