GÜNE DÜŞENLER What the Day Bring

Bu akşam içinde bütün mevsimlerin olduğu hüzünleri dinlemeliyim. Biraz beni anlatan çokca da seni tarif eden hüzünlerin içinde boğulmalıyım. O an saatler tıklamasın, yapraklar kıpırdamasın ve kediler miyavlamasın ki hüzünlerim rahatsız olmasın. Hüzünlerimiz yolculuklarımızda başladı. Ah o dönüşü olmayan yolculuklarımız. Senin yaralı duruşun, benim bitmeyen vedalarım ve vedalarda peşim sıra döktüğün gözyaşların hep gerilerde kaldı.…

Dedemi kaybettiğim günden beri ve en küçük kız kardeşimin bizi terkedişi sonrası (o şair gibi) canım çekip gitmek istiyor. Hoyratlığım, sertliğim ve bunların zıtlığında hassas kırınganlığım artıkça artıyor. Bu haller içinde proje, STEM falan diyoruz. Okul projesi, şehir projesi ve sonrasında ülke ve ülkelerarası hayallerimiz bizi kendilerine kilitliyorlar. Dedem demiştim… Zaman zaman onun hatıraları konuşmalarımızda…

O hastahane merdiveni başında biraz daha dursaydın. Biraz daha bakışsaydık. Bileklerinde soğuk renkli çelik kelepçe. İki yanında iki sessiz jandarma. Nasılsın diyemedim. Kelimeler ah o kelimeler, sustular. Kalbin de hastaymış. Ya benim kalbim? Hazan köprülerinde ezilen, yerden yere vurulan bitmeyen ve bitmeyecek olan hüzünler, sürekli terleten mevsimler ve sadece bakışın. O merdiven başında kıpırdamadan öylece…

Çoktan beri göremedik birbirimizi. Hayat işte deyip duruyordun. Bense ‘öyle de geçer böyle de demek olmuyor’ diyordum. Yıkılıyoruz diyor bazı dostlar. Çok şey diyorlar… Yorgunum bugün de… Evin yolunu tutmuşum. Bir omzumda çantam, bir elimde poşet dolusu defter. Her defterde uzun yazılar, kontrol ister. Nedir derdim bilmiyorum. İşin özü bu anlayacağın…