-
Laf
Şikayetim sana değil. Sana lafım da yok bilesin. Diyeceğim: Receplerin Oğlu Müslüm ile Sabahatlerin kızı Kezban Bacı, yaptıklarıma kafayı takmışlar. “Onun yaptıklarının en alasını biz yapıyoruz” demişler. Kendimce yaptığım bahçe onarmasına, ektiğime, diktiğime ve biçtiğime koca koca laf etmişler. Amasya’dan ve hatta İzmir Kemalpaşa’dan getirdiğim kiraz fidanlarına dahi epeyce sağlı sollu laf kondurmuşlar. Efendim burası…
-
Çıban
Culuk Salih’in oğlu Metin’in evlenmesinden sekiz gün sonraydı. Düğün gecesi yorgunluktan bitene kadar saklambaç oynamıştık. Atılan silahların boş kovanları toplamış, kafamıza esince halaya kuyruk olmuştuk. Düğün ertesi Metin ağamı çift sürmekten gelirken görmüştüm. Daha bir gün önce siyah elbise giyen o adam şimdi bir at üzerinde işten geliyordu. Neyse. Cıngarak Kamil’i attan düşmesinden iki gün…
-
Fırat Kenarında
Tenhada bir yalnızlık. Biraz küllenmiş duygular, birazötesi eğreti bir yorgunluk. Suyun ötesinde ne var merakı içimde. Fırat kenarında bir yaz günü. Ağustos. Kendimden kaçma fikrindeyim. Efkarım suskun. Sırlarım kendime. Komşumuz Süleyman Dayı bana küsmüş. Artık eskisi gibi yüzüme bakmıyor. Nedenini Kolcubaşı Kel Sefer de söylemedi. Bunlardan vazgeçtim. Küsene küsmüyorum. Yeter ki sen küsme. Sırtımı bir…
-
Gidişin
O günden sonra yollarımız ayrıldı. “Sen bana göre değilsin, senden bir halt olmaz” dediği günden sonra yani. Aynen ve bizati böyle ifade etti. Vakit akşam üstüydü. Ayrılıkların demlendiği vakit yani. Önümden salına salına geçti gitti. Ben öylece kalakaldım. Arkasından bile bakamadım. “Bende çürük duygular mı gördün?” diye soramadım. Efkarlı küfürler dudağımın ucuna geldi; diyemedim. Öylece…
-
Uzun Hava
Artık uzun havaları sevmiyorum. Neden, niçin diye sormayın. Oysa uzun havalarla büyüdüm. Dağda, bayırda, harman yerinde, düğünde hep uzun havanın dünyasındaydım. Tıpkı hayat ve hayatım gibi önce bir uzun hava sonrasında hareketli ve neşeli havalarda dolanıp durmaktayız. Çoğu zamanda tam tersi: Önce neşe, sonra hüzün. Artık uzun hava dinlememeye çalışıyorum. Öylesine takılıyorum. Yeni keşfettiğim müzik…
-
Kalemtıraş
Yapılan güzel. Çocuklara kalem ve açacağı taşıttırıyoruz. Kalem tamam. Açacak olması şart mı? Her sınıf duvarına monte edilen bu kalem açacağı süper bir çözüm. Şayet çocuklar bozar, kırar düşüncesi taşıyorsanız ebediyen bu tür yeniliklerden uzak durun. Sabredin bir süre sonra bu tür aletler çocukların bir parçası olacaktır. Eğitimci her daim düzenin kurmalı.
-
Kitap Okumaları
Ortaokul birinci sınıfta kitap okumaya Kerime Nadir ile başlamıştım. Bu arada Kara Murat, Tarkan ve Seksek dergileri işe okumalarıma ayrı bir sayfa açmıştı. Okumalarım orta okul ikinci sınıfta Peyami Safa ile devam etti. O yaşlarda bana Peyami Safanın kitapları ağır gelse de okuyordum. Bana hitap eden, yaşıma uygun kitaplar alamıyordum: Imkanlarımız sınırlı, evde kitaplığımız yoktu.…
-
Şuradan Buradan
Üşüyorum. Neft (bir tür yakıt; uçak yakıtı da olduğu söylenmekte) sobasını inadına yakmıyorum. İki gündür uykucu oldum. Yeni bir yatakla yeni uykulara ve rüyalara yelken açmışım. Sanki uzun yıllar kalacakmışız gibi bazalı yatak almışım. Eskisini atamadım. Üç buçuk senede yayları çıktı, çukurlaştı. Bu üşümeleri yaşarken fotoğraflar arasına daldım. Evde televizyon yok. Tek seyrettiğim dizi “Karadayı”…
-
Learning Center (Öğrenme Merkezi)
Arkadaşların gayretleriyle -küçük çapta olsa da- bir “learning center” kuruluyor. Büyük bir olması arzu edilen ama ilk adım olarak böyle bir çalışma önemlidir diye düşünüyorum. Ve Learning Center hizmete girdi:
-
Ve Aşk
Ve aşk. Herkesin dilinde. Hak eden de etmeyen de kullanır olmuş bu kelimeyi. Aşkın sırrında dolaşıp kendini bulamayanlar. Aşkı uğruna -güya- çöller aşanlar. Fedakarlık ettiğini zanedenler. Aşkı yüreğinde her dem yaşayıp, kimseciklerle paylaşmayanlar. Serseri çiçeklere aşklarını pay etmeyip, kendileri gibi sessiz ve vakur güllerle aşkını paylaşanlar. Şehirlerin koyu kalabalıklarında olsalar dahi aşkını dere boyunda dizili…
GÜNE DÜŞENLER What the Day Bring
MAKSPEN
GÜNE DÜŞENLER What the Day Bring 