GÜNE DÜŞENLER What the Day Bring

Kime ne diyeyim?  Yağmura sitem edemiyorum. Bulutlara veda edemiyorum.   Senden zaten hiç haber yok. Her yanımız savaş, her yanımız sancı. Sezen abla eskisi gibi bestesini yapmıyor, şiirlerin tadı yok. Can yok, Attilla yok, Karakoç yok. Oysa yazılacak çok şey var. Ne oldu bize diye sormayın; neden kendimizi bu kadar hırpalıyoruz ve hırpalattırıyoruz ve neden kendimizi…

Aburrahim Karakoça’ rahmetle. YASAK… Mihriban şiiri dinlemek, Cebeci İstasyonu ayrılığı yaşamak yasak. Büyük düşünmek, güzel insan olmak yasak. Camide birilerinin ayakbasına basmadan bütün ayakkabıları düzelten insanlardan olmak yasak. Devletin kalemi ile kendi kalemini ayrı tutmak da nedir? Geç onları dostum. İnce düşünmek de yasak. Bir başkasının tarlasından geçtikten sonra ayakkabıda kalan tozları -başka bir yere…

Yazık… Akşamlara, yol kenarlarına, köprü başlarına. Yazık… Okunmayan kitaplar küskün, konuşulmayan mevzular korkuyla sinmiş; erimiş. Yazık… Ülkenin pınarları perişan, tarih küskün, Selimiyenin Mimarı paramparça yüreğiyle sanki bizi süzüyor. Yazık… Keşke. Keşke biz şu an bambaşka renkleri konuşsaydık. Mesala. Muhteşem tarihimizi dünyaya nasıl tanıtabilirizin derdiyle çalıştay üstüne çalıştaylar yapsaydık. İnsanlar akın akın bu ülkeye gelselerdi. Sadece…

  Keşke yalnız bunun için sevseydim seni, der şair. Sabah akşam ben de bunu diyorum. Biraz parçalanmış duygular, biraz bölük-pörçük kaygılar. Bayram derler…  Neşe diyorlar, paylaşma diyorlar, topluluk diyorlar ama yalnızlığı soran olmuyor. Boynu bükük ağaç dalları. Yerlerde unutulmuş kırık dallar. Söylenecek gönül dolusu buruk şarkılar.

Aşkın interaktif hallerini bu koridorlar ve bu sınıf  bir daha yaşamayacak. Bilinler bilir.  Oysa o duvarlar bu aşkın ilanına yeni alışmışlardı. O aşkı tadanlar bazen iki kelime ile bazen koca koca projeleri ile çok şey anlatmışlardı. Bilirsin.  Ve bilirsin bu aşk inat istemişti; bir nefeslik aşklar gibi değildi. Erbil damlarında yatarken gece yıldızlarında, yine Erbil…

Biz bu aşkı yeniden yazsak diyorum. Bir başka yaşasak, bir başka baksak dünyaya insanlara, çiçeklere ve hatta böceklere. Biz seninle yeniden okul yoluna düşsek. Öğreneceğimiz bilgilere bir başka gözle baksak. Hazırladığımız materyaller bir başka olsa. Biraz düz takılsak, biraz interaktif. Biz bu aşkı ‘Mona Roza’ tadında yaşasak. Durgun olsak. Dupduru duruşlarımızla model olsak insanlara.  Sırları…