GÜNE DÜŞENLER What the Day Bring

“Mevsim sonbaharmış. Başlarım ulan sonbahardan, bahardan. Ulan Rıza, Ulan Rıza biz hergün kış yaşıyoruz haberin var mı?” Tamirci Celalin oğlu İdris işte… Çocuk, her cümleye küfürle başlıyor. Dün Camlı Kahve’de bunun daha ötesini söyledi. Ama burada yazmaya edebim müsade etmiyor. İşin hakikati şu ki ben de iştaha geliyorum. Hem komşumuz otobüs şoförü Vitez Safa’ya, hem…

Hepimiz çok yorgunuz… Hepimiz yaralı…  Yazmaya ne gerek var..

Dardayız. Kime ne söyleyelim. Diyecek söz yok işte. Yorgunuz. İşlerin tadı tuzu yok. Proje falan hikaye. Laf olsunları konuşuyoruz. Her saniyemiz hüzün türkülerine dönmüş. İşin garip tarafı yapılacak işler de çok. Gurbetteyiz. Hep gurbetteyiz. Sizinkini bilmem ama benimkisi otuz-yedi olmuş. Şunun şurasında otuz yedi yıl. Yani hergün genzim yanmış. Bilmem kaç şehir değiştirmişiz, şu sıralar…

Ne isyan şiirleri yazabiliyoruz, ne ona buna,  ne de diğerlerine, söylenecek sözleri  biraraya getirip sıralayabiliyoruz. Sevda yazıları da yazılmıyor. Ayrılık  ya da zulüm dökülüyor satırlara. Haber alınmayan kardeşler, arkadaşlar ve dahası var. Herkes bir yerlere savruluyor. “Sahi ne oldu bize?” sorusu çokça soruluyor. “Talan vurdu ayva nardan ayrıldım” türküsüne takılmak geliyor içimden. Ne oluyor, ne…

Ben sana yar olamadım. Yol olamadım. İşin delisi hiç olamadım. Böyle dertlenme mi olur? Yarım yamalak divanelik bu aşka yakışır mı? Dağların karı olmak vardı, bahar gelsin diye. Bir çeşmenin musluğu olmak vardı, gelen geçen susuz kalmasın diye. Ama ben ve biz: Çok konuşuyoruz, dertlenmelerimiz ne için? İki kalemi geçmeyen planlar yapıyoruz. Ev-mev, araba falan.…

Biz ancak figan ediyoruz. Gür çıkan sesimiz suskun. Sen de suskunsun. Yürüyoruz. Ayaklarımız çıplak. Sen içimde konuşuyorsun. Biraz geçmişe kırgınlığımız var. Biraz ‘Hey gidi günlerin’ özlemiyle saatleri unutuyoruz. Sen içimde figan ediyorsun. Güneşin batışındayız. Yorgunuz. Konuşulacak çok şeyimiz var. İçimiz daralıyor. Kumları eziyoruz. Köpüklü sulara dalıp kaybolmak içimizden geçiyor. Sen içimde nefes alıyorsun. Ben içimde…

Bizim denilen toprakların insanları artık yabancı gibi geliyor. Hani o küfürleri ağzından düşmeyen insanlar. Komşusu hakkında atıp-tutanlar, çekiştirenler, şuna buna laf yetiştirenler. Bağıra-çağıra konuşan o insanların bir ferdi olmaktan çoğu vakit utanıyorum işte. Düşünmeyen, derdi başka noktalara odaklanmış: nasıl daha fazla kazanırım, nasıl kestirmeden iş kıvırırımın insanları. Sözünde durmayan. Vaktini bilmem ne şekilde israf eden.…