GÜNE DÜŞENLER What the Day Bring

Bükük boyunlarımız; hazandan değil. Yürek ürpertimiz karanlık geceleri deliyor. Öfkemiz ah o öfkelerimiz. Afyonun adını unuttuğum o mahallesinde, Antalyanın karanlık dehlizlerinde, Ankaranın Kızılay arkasında, İstanbulun semtler ötesini aşan hıncımız ve ülkeleri aşan bitmeyen, bitmeyecek küskünlüğümüz. Kainatı dolduran keskin kinimiz. Yaralı yüreğim bu zehirleri kusmaya hazırlanırken Uzun İbrahimin, Kuşçu Alinin, Süllüm Hüseyinin ve bir de seninle…

Oturup öyle uzun uzadıya yazamıyorum. Ama çok merak ediyorum. Hele bu sıralar; sisin, dumanın ve tuhaf bir soğuğun olduğu demlerde daha çok merak ediyorum. Akşam eve geç gelen çocuğun merakından öte bir hal bu. Aramak için yollara düşmek, bulmak için çırpınma cesaretim de yok: yollar tıkalı. Posta çalışmıyor, mektuplar da gitmiyor. Telefon desen zaten kilitli.…

  Bu kadarız işte diyoruz. Aslında biz böyle olmayacaktık diyenler de oluyor. Yazmalarımız-çizmelerimiz, planlarımızı-projelerimiz falan filan. Bir şeyler işte. Yazmayınca da anlarsınız işte. Yaşımızı ve  gözlerdeki yaşlarımızı gizliyoruz. Gecelerde, sabahın erken saatlerinde ve şimdiki gibi akşama vakitlerinde paramparçalığında hüznümüz. Kahvaltılarımız soğuk, sıcak simitleri ağzımıza götürmeye cesaret edemiyoruz. Ya onlar diyoruz! Boğazımız düğümleniyor.  Memleket meselelerini takmayanlar…

Biliyorum yaralıyız.  Muhabbetlerimizde sancılar konuşuyoruz. Sessizliklerimiz, yapraklarını kaybetmiş bir ağaç yalnızlığında. Gece yorganı başımıza geçirip, muhasebemizi derinden derine yapamıyoruz; üşüyenleri düşünüp, saatlerce dönüp duruyoruz. Yorgun kalkıyoruz. Yol yordamı da tam bilmiyoruz. Rüyalar görüyoruz; yorum getirmiyoruz. Çokça araf yaşıyoruz. Kış mevsiminde gül vakitlerini arıyoruz.   Oysa kimbilir kaç kış sonrası bahar gelecek. O zaman son günümüz…