GÜNE DÜŞENLER What the Day Bring

“Bazen halinizi bir kelime, bazen bir cümle bazen de bir şiir anlatır.  Gidişler, kayboluşlar, hatalar, günahlar, hayat işte, hayat.” Türküler bitti Halaylar durdu Horonlar durdu Al damar, mor damar, şah damar sustu Bahçeler put kesildi birer birer Meyveler salkım saçak taş. Bir bulut uçardı Başı boş bedava Yandı kül oldu. Hüzün geldi baş köşeye kuruldu…

Rektör Bey’in toplatmasından sonra  biz ertesi akşam, Seyidoğlu’nda  sadece hazırlık okulu olarak toplandık. Adanalı Kemal ve Maraşlı Mencü ile oraya vardığımızda makamlar çoktan işgal edilmişti. İki arkadaş kendilerine yer buldu. Bense kendime yer aradım. Forrest Gump gibi hissettim kendimi. Bir bahar soluklu, dünyada duyacağım en ahenkli sesi duymak istedim. Bütün masalarda sesler kesilmiş, sanki herkes…

Yüreğimi aldı bu işler benim. Kendimi her şeye kaptırmış gidiyorum. Huzur aramak aklımdan geçmiyor. Bana ne if clause’lu ya da wish’li cümlelerin öğretilmesinden. Hangi öğrenci ne kadar öğrendiyse öğrensin. Okumayan adamlara ben ne anlatabilirim? 2003 Hadımköy

Bu gece seni bir başka seviyor  ve  özlüyorum,  diye bu satırlara başlamayı çok isterdim ama ben sana ve sevdana asiyim. Dün yine bu vakitte Ankara Garı’nda seni beklediğim kara trenler sensiz geldi. Ne trenin ne rayı  ne de zamanın değeri yoktu; saatlerin yelkovanları çoktan kırılmıştı. Yıllarca Ankara gecelerimi seninle doldurmuşum,  kimin umurundaydı artık. Kızılırmağ’ı tersine…

Yaşanmış bir hikaye… Hava nemliydi. Yıllardır alışkın olmadığı boğucu bir dünyanın tam ortasında kalmış gibiydi. Her akşam sofrayı donatan, canı istediği yemeği bir telefonla hazırlayan, derdini soran, paylaşan gül kokulu annesi bu buhar kokulu memlekette, yanında değildi. Dört mevsim onu gözleriyle seven, yüreğinin süsü babasını göremeyeli ise bir yıldan fazla olmuştu. Kardeşleri Semra ve Sümeyye…