GÜNE DÜŞENLER What the Day Bring

En Büyük Yıkılışı Bu Mevsimde Yaşayan Dedem Hatırasına.  O günden beri iki kelime laf etmedik. Harfleri yan yana getirip, kelime düzeyinde konuşmadık. İçimizdekileri müebbet hapse mahkum etmişiz, her güzel gün mazide kalmış. Perdeleri çekili, yüklükleri boşalmış o odanın duvarlarının şahitliğinde yıkılışımızı yaşadığımız günün üzerinden on yedi sene geçti.  Çayımızı bulanık içerken, derelerimiz kirli akıyor. Nisan…

 Ütülü şalvar giyip giymediğini bilemediğim komşu köyden birisi, harman yerinde yaptığım bir konuşma esnasında kullandığım devrik, yapısı bozuk, öznesi yüklemiyle yer değiştirmiş cümlelerim hususunda iki sayfalık şehirlice bir akademik çalışma yapmış. Pilot kalem kullanmış. Muhteşem bir iş başarmanın ve birisini örslemenin kahramanlığı ile bu cicili bicili çalışmayı bizim köy muhtarının azalarından Alim Ağaya takdim etmiş.…

Ankara’da zaman yok; mekânlar kendini hissettiriyor. Tam tamına bir ay geçtiğini, kaybolan demlerin gölgesinde takvimler söylüyor. Yokuşların şehrinde hayalleri olanların ya da yepyeni hayallere adım atacaklarla, iftar ve sahurların sunduklarını paylaşmanın sonuna doğru gittiğimizi imsak vaktinde anlıyoruz.  Geçen her anı zihnimizde kayıt altına alırken hasretleri, içtiğimiz son bardaktaki sulara gömüyoruz. Ankara’da geçen her dakikanın hesabını…

Ankara’da zamansız ve kendince haybeye geçen bir ramazan gecesinin koynundayım.  Bodrum katındaki soğuk mermerli yemekhanede dar vakitlerin iftar saatini beklemelerden yorgun, bütün yemeklere küskünlüğün pençesindeyim. Etten uzak, biraz pilav ve yeşillik nefse yetiyor. Yumurta değmiş her bir şey  tuhaf ve ötemsi kokunca tatlılar tatsız geliyor. Her iftar sonrası aklımın süzgecinde damlayan bütün ramazanlı hatıraları bir…