GÜNE DÜŞENLER What the Day Bring

– Birgün vedamızı yaptığımızda ne sen beni duyacaksın ne de ben seni. Nasıl yaşadığımızı bilemeyecekler; öylesine yaşadılar diyecekler. – Bazen meseleleri ahirete bırakmak, ucuz bir anlayış ve kaçış yolu olduğunu düşünüyorum. Elinden geleni yaptın mı? – Laf olsunlarla iş yapmak veya iş yapanları görmek bana acı veriyor. – Ve bazen size yabancı olan bir şehri,…

  Yaşanılmış ve yaşanılacak bütün duru, arı, sarı, pembe ne kadar sevda varsa bir kenara; bendeki sevdanın kıyısından geçemezsiniz diyebilmek, siyaseti bu denli pisleştirenlerin ve sevdadan anlamayanların yüzüne Kolcubaşı Halim Dayı ile tükürmek isterdim. Ortalığı kirletenlere, doymayan azgın nefislere, masum insanları hedef tahtası haline getirenlere, yalan olduğunu bile bile konuşanlara, Akifin şiirini kokuşmuş siyasetlerine alet…

Herkes gidecek ve ben yine kendi odamın sessizliğine gömüleceğim. Gidenler yuvasına kavuşmanın lezzetini yaşarken kendi yalnızlığımla beraber sahil kenarında beyhuda dolanacak; beni de götürmesi için dalgalara rica üstüne ricada bulunacağım. Victor Espinolan’a ve müthiş ekibinin (Armor of Faith) performansını defalarca bıkmadan usanmadan dinleyecek; yakaladığım ve kaybettiğim bütün güzellikleri kendimle paylaşacağım.    Eski bir bestenin peşine…

Konuşamadık. Kelimeler, harfler sustu. Sen benden savuşup kurtulma derdindeydin; ben kendi içimdeki yoksulluğu ve yokluğu giderme çabasındaydım. Bir hastahane odasına sıkışıp kaldığım günlerdi. Konuşmadık. Konuşmadın. Sen çoktan yaprak olup savrulmuştun. Ben kendi içimdeki dağıma hapsolmuştum. Olmadı. O hastahane önündeki bankta saatlerce ve günlerce bekledim. Mevsim sonbahardı. Bencileyin sefil bir çınar ağacından dökülmeye yüz tutmuş  mevsimin…