GÜNE DÜŞENLER What the Day Bring

              Sonrasını sen de bilemezsin. Ben buradayım. Sen, hayalindeki dünyada mutlu. Bilirsin.  Ferhatın oğlu Remzi’yim. Senden gelen herşeye razı olan Remzi. Kış ortasında yanan, yaz ortasında tir titreyen. Kendi romanını yaşayarak yazan, sessiz gecelerin gürültüsünü kendi içinde yaşayan o delikanlı. Şimdilerde biraz da hoyratça yaşayan o Remzi. O Remzi…

Gitti. Komşu kızı Nesrin dün gece gitti. Sen de gitmişsin. Vedasız. Beratını kendin yazmışsın. Ben bekledim. Çıkmaz sokağınızın başında, Kör Hamidin bahçesinin kapısında seni bekledim. Hatta Deli Recebin oğlu Mikail ile pınar başında da bekledim. Hep bekledim. Gitmişsin. Göç var demiş baban. Baban, beni kast eyleyip, “Buralarda zalim çok” demiş. Ben beklemekteyim. Dut yerken seni…

Sen de gel üzerime. Şarkılar, şiirler de üzerime gelsin. Bu baharsız, beyaz arabalarla yolu dolu şehir de üzerime gelsin. Öyle tek tek gelmeyin. Hepiniz gelin. Başederim. Sen de üzerime gel. İster yağmur öncesi, ister kasırga sonrası gel. Hala kızı Serap, Teyse kızı Halime de gelsin. Yorgun zamanlarımda, dargın günlerimde gelin. Vicdansızar, vefasızlar, becerekliler, zekiler, aptallar…

Tam 1978 yılı ve öncesinden beri Taksim savaşı devam eder. Yani neredeyse 45 yıl. Her 1 Mayıs’ta paralar, enerjiler harcanır, canlar hırpalanır. Tutuklamalar, tehditler. Ölenler, sakat kalanlar. Adam gibi adamlar çıkıpta bir masada oturup konuşmazlar. “Kardaşım sizin talebiniz bu ise bizim de talebimiz bu: Sizin bütün masraflarınızı biz karşılayacağız.  Yani konser masrafınızı, katılanların yemeklerini biz…

İçimde her dem söylenen bir uzun hava gibisin. Hep hüzün ve hüzün. Yok ötesi işte.   500 defa söyledim: Sen bu sevdadan anlamazsın! Aşktan başka bir derdim yok. Gerisini sen yazadur! Adam yokluğunda adam sıfatı taşıyanlar o kadar çok ki! Yıllarımın hergününde laf olsun diye mi “vardın”? Sen merak etme. Hüzünlerimden bir damla dahi sana…