GÜNE DÜŞENLER What the Day Bring

Şehirlerin gölgesinde, duvar diplerinde, elektriğin gittiği anların mum ışığı titreğinde, hatırası bol ağaç altlarında yazıyoruz işte. Yitik gençliğin hatırası bizde, yokluğu iliklerinde hissetmiş bedenin yorgunluğu yazdırıyor bize. Küskün ayrılıklar, aşkını yitirmiş hayaller ve sessiz çığlıklar içimizde bağırıp duruyor, yaz diyor, yaz. Anlaşılmayan hayallerin ufku, çılgınca koşturmaların noktasızlığı durma koş, hep koş. O koşmaların hıçkırığı da…

  Sahte. Tebessümün, söylediklerin, yazdıkların, çizdiklerin, projelerin ve hatta yalakalığın bile sahte. Sana zamanında öğrencilik yapanlar tez-mez hazırlayanların yüzde kaçı gurur duyuyordur. Hani senin adamlarından birine Bursalı bir teyze gayri ihtiyari yalaka demişti ya;  aynen öyle sen de ve hatta fırıncı Recepin kızı Saliha da senin gibi yalaka. Bıyığın yeni terlemiş Kör İbrahim oğlu Metin…

Hani biraz dedim ya. Çamura batmış elbisemle yorgunum. Yükten gelmişim; biraz garibim. Esma Teyzenin oğlu Halil de benimleydi. Halil işte. Biraz serseri. Geçen kışın yorgunu. Halil ile çok konuştuk. Daha doğrusu hep o konuştu. Kahve ağzı var Halil’de. Aslında biraz da tamirci Şemsi dayının ağzından konuşur. Bilirsin bu sıralar tamirci oldun mu söz sana düşer;…

İnsan üç dakikada ne yazar? Gittim, geldim, oturdum. İnsan üç dakikaya ne sığdırabilir? Uzun uzadıya seminer mi verebilir? Gel görüşelim ezeli derdimizi anlatayım desem üç dakika ne işime yarar? Alınan satılandan bahsetsek, mesela yeni araba almışsın, yeni eve taşınmışsın, falanca adam şunu demiş, falanca hanım veya kız  ne bileyim işte şu bu yani. Biraz sonra…

Biraz sessiz kalsak. Bu şehir üstümüze gelmese. Mesela trafiğin tuhaf işlediği yollarda başka şeyler düşünsek. Hani diyorum ya anla işte. Yani biraz sabırlı olsak.  Biraz muhabbet etsek. Biraz köy, biraz bahçe ve az da olsa şehirlerden konuşsak. Aşkımızı listenin başından silmeden hep konuşsak Soğuk odalardan, soğuk yastıktan bahsetmesek. Boyasız duvarları kafaya takmasak. Biraz ve çokça…

Hergün haber dinliyoruz. Vefat haberleri duyuyoruz. Çoğumuz öylesine bakıyordur. Çoğumuz sessiz kalıyor. Güneyde şehit haberleri geliyor. Kulaklarımız alıştı. Görüntüler bize artık dokunmuyor. Ne olacak bu gidişin hali diyen sesler çıkmıyor. “Yeter be!” diyen bir kahraman yok. Siz hala o televziyon proğramlarının kucağında eğlenip durun.

Bilsem ki seninle yine o yollarda beraber olacaktık, hiç durmaz gelirdim. Babamın habersiz satmış olduğu Karabağ yoluna düşer, ihtiyar bir zeytin ağacı altında mola verip  gençliğimin yorgun günlerini sana anlatırdım. Hiç birisini yapamıyorum işte. Yapamayacağız. Yağmurlu bir California sabahında bana el salladığın günleri hatırlayacak; başımı önüme eğip, üniversite yoluna düştüğüm günleri yaşayacağım. Ben yine o günlerden…

Ve biraz sonra Erbil caddelerine düşeceğim. Her zamanki gibi işyerinden en son çıkanlardan biri olarak, yol boyunca yine düşünecek, yine yaptıklarımın ve yapacaklarımın hesabıyla uğracağım. Belki biraz Bedirhan Abiyi dinleyecek ve belki de Yanni ile demlenecek, zikre dalacağım! Eve varınca çocuklarla biraz vakit geçirecek  ve o esnada uykuya dalacağım. Çocuklar benimle dalgasını geçecek. Hanım mutfağın…