GÜNE DÜŞENLER What the Day Bring

9

Geç kaldık be gülüm.

Sen ve ben yağmurun çocukları. Herşey için geç kaldık.

Aldatıldık mı?

Yoksa hep arabesk mi takıldık?  Rahmetlik Karakoç abiye takıldık da biraz isyanın çiçeklerini mi kokladık?

Ne oldu bize?

Bir bir dağılıyor muyuz?

Hele bu Mart yağmurları. Başım önüme eğildikçe eğiliyor. Biraz fazlca utanıyorum.

Bir film sahnesi yaşar gibi koşuyorum, koşuyorum.

Her koşma sonrası ‘unutulmazlar’ aklıma geliyor işte.

Şevket abi biz bu hallere düşecek insan mıydık?

Basılıyoruz.

Hakaretlere maruz kalıyoruz.

Ne oluyor diye tekmeleyemiyorum. Gençliğim yol kesmelerin koşuyorum. Ulan hep dayak yiyen biz mi olacağız?

Süt fabrikası yolu da kapalı gidemiyorum işte.

Şevket abi bu akşam böyle bitmemeliydi.

Allah aşkına bir kelam fırlat.

Suskunluğun demir gibi soğuk.

Tutuklu kelimesi içimde seni tutukluyorum. Bakışlara gömülüyorum.

Yo yo. Biz geç kaldık.

Biz ve sen ve ötesinde onlar. Boşver yazısız kalsın.

Bugünler geçmiyor işte.

Şevket abi gitmeliyim.

Evde bekleyenler var malum.

Bu yaşın kokuşmuşluğu fırçaları kaldırmıyor.

Fazlaca çaresizlik var. Anla be abi..