Benim gibi Bozüyük’te, Hisarcık’ta ve bir de kovulduğun Haruniye’de yolunu kaybetmiş gibi dolanır durursun.
Yani ben…
Bu sıralar sensizim ben; bütün hüzünleri yarı yolda bıraktım. Binbir telaşın gölgesinde harman savuruyorum.
Çocukluğumun ‘cercer’ makinesi üzerinde atlar koşturuyorum. Toprak solukluyorum, buğday tanelerini biriktiriyorum.
Bu sıralar sensiz olan ben; bütün gözyaşlarına, durgun bakışlara meydan okuyorum. Bütün damlaları bırakıverdim çocukluğumun akpak akan, kar sulu deresine. Sırt ağrılarına aldırmıyorum. İki büklüm halde bir ‘aktiflik’ deyip duruyorum.
Bu sıralar sensiz olan ben; uzun hava dinlemeyi bıraktım. Türkülere, şarkılara veda ettim. Hatta şiir bile dinlemiyorum.
GÜNE DÜŞENLER What the Day Bring 
Bir Cevap Yazın